Net ‘Taal is zeg maar echt mijn ding’ van theatermaker/schrijver/columnist Paulien Cornelisse gelezen. Een boekje over taal. Niet over hoe mensen met elkaar zouden moeten praten, maar over hoe ze dat per ongeluk doen. Haar observaties zijn geweldig. Bespiegelingen over taalmaniertjes als ‘Duh’, ‘Leuk’, ‘Mijn Ding’ zijn even treffend als herkenbaar. Om met een vette lach te lezen.

WAT NU?